Kiezen voor de Alleman
De keuze voor de juiste school voor jouw kind is heel persoonlijk. Twee moeders vertellen waarom zij kozen voor de Alleman.
Lizet
In 2007 kozen Lizet en Marius voor de Alleman. Lizet vertelt waarom:
De eerste keer dat ik op school kwam kijken werd ik getroffen door de sfeer. De warmte, het overzichtelijke. Er heerste een geordende rust in de lokalen. In gedachten zag ik mijn oudste kind al rondlopen door één van de lichte lokalen. De directeur gaf zorgvuldig onderbouwde antwoorden op onze kritische vragen. Op dat moment was voor mij duidelijk dat ik de voorkeur gaf aan deze school.
Nu, jaren later, zijn onze verwachtingen terecht gebleken. Wat ons het meest blijft verrassen is de inzet van de leerkrachten, en de zorgvuldigheid en openheid waarmee zij over de kinderen en situaties vertellen. Het onderwijs op maat- idee wordt in onze ogen waargemaakt.
Annelies
Ook Annelies en Lex kozen in 2007 voor de Alleman. In een interview 3 maanden na de start van het schooljaar, licht Annelies hun keuze toe. Tijdens een vervolginterview twee jaar later blijkt dat ze nog steeds blij is met haar keuze.
Het eerste interview met Annelies, augustus 2007.
Vertel eerst even over je achtergrond en je kinderen.
Mijn naam is Annelies Batelaan. Ik ben de moeder van Robin Floor en Tom. Robin is augustus j.l. 4 jaar geworden. Zij zit sinds september in de Vlindertuin (groep 1 en 2). Tom is 1,5 jaar, dus die moet nog even wachten. Ik ben ondernemer en heb een productiebedrijf op de Veerpolder in Warmond. En mijn man, tevens ondernemer, heeft een belastingadvies/accountantskantoor in Den Haag.
Waarom heb je gekozen voor De Alleman?
Als eerste de sfeer: we kwamen binnen en de school voelde als een warme deken, het voelde veilig. Zo belangrijk dat basisgevoel! Verder het Jenaplan systeem sprak ons erg aan, met name het zelfstandig werken door middel van de takenkaart; zelf je dag en week indelen. En als je meer wilt leren, dan zijn daar ook genoeg mogelijkheden voor. Niet prestatiegericht, maar kind gericht. Elk kind is uniek.
Het stamgroepensysteem spreekt mij ook erg aan, je bent altijd een keer de jongste, de middelste en de oudste in de groep. Je kan je optrekken aan ouderen en het is heel leerzaam voor een kind om jongere kinderen te helpen. Daarnaast heeft De Alleman nog genoeg andere pluspunten zoals bijvoorbeeld het continurooster, de schooltuin en de computerruimte.
Vind je de school niet te klein?
De school is klein, maar ik zie daar alleen maar de voordelen van. Ten eerste voel ik mij bevoorrecht dat we in deze tijd op een kleine school mogen zitten, terwijl alles en iedereen gericht is op schaalvergroting. Verder geloof ik dat er op een dergelijke kleine school meer saamhorigheid is, tussen alle kinderen, de leerkrachten en de ouders.
Ben je niet bang dat de school gaat sluiten?
Uiteraard is dat een belangrijke vraag waar je als ouder antwoord op wenst te hebben. Maar De Alleman gaat NIET sluiten. Dat komt door de samenwerking met de Jenaplanschool De Waterval in Lisse. Samen hebben de scholen genoeg leerlingen, dus van sluiting is gewoon geen sprake.
Heeft je dochter wel genoeg vriendjes en vriendinnetjes, de klassen zijn toch zo klein?
Robin zit met 17 kinderen in de klas, genoeg keus dus! Waarbij ik mij ook realiseer dat het best kan zijn dat kinderen geen aansluiting hebben, hoe groot, of hoe klein de klas ook is. Als het kind problemen heeft met contact maken, dan denk ik wel dat daar bij De Alleman meer aandacht voor is. De kinderen leren door het Jenaplan systeem om samen te leren en moeten dus contact maken.
Wat vindt Robin van De Alleman?
Ze vindt het geweldig! We waren eerst bang dat ze haar vriendjes en vriendinnetjes van de crèche zou missen die naar andere scholen zijn gegaan, maar dat is helemaal niet het geval. Kinderen lijken wat dat betreft veel flexibeler dan volwassenen!
Er zijn constant projecten waar de kinderen aan werken. Tot nu toe hebben we project 'huis bouwen' gehad, project 'baby' en uiteraard hebben alle feestdagen ook een eigen project. De projecten duren een paar weken, vele dingen die de kinderen doen staan in het teken van het project. En bij de periodesluiting wordt aan de ouders gepresenteerd wat ze hebben gedaan. Fantastisch om de kleuters op het podium te zien en uit volle borst een lied meezingen. Wat ook bijzonder is, is de kanjertraining. De kinderen leren onderlinge conflicten respectvol op te lossen en elkaar te helpen.
Er is ook veel ruimte voor creativiteit. Robin komt met veel werkjes thuis. Gisteren kwam ze met een hele mooie boot thuis. Ze vertelde dat ze die samen had gemaakt met een ouder kind van een andere groep. Geweldig toch?
Heb je contact met andere ouders?
Ja, absoluut. Tijdens mijn eerste kennismaking op het eindejaarsfeest voor de grote vakantie had ik al direct zulke leuke contacten. Het viel mij meteen op dat alle ouders heel bewust voor De Alleman hebben gekozen. En iedereen voelt zich bevoorrecht dat hun kind op De Alleman mag zitten.
Er wordt wel betrokkenheid en actieve deelname van ouders verwacht. Hoe vind je dat?
In eerste instantie dacht ik ‘moet dat nou?’. Maar ik vind het eigenlijk heel leuk en heel belangrijk. Je legt de verantwoording voor het leren en de opvoeding van je kind voor heel wat jaren in de hand van de school. Het is fijn om daarbij betrokken te zijn en je steentje aan bij te dragen. Zonder de betrokkenheid en inzet van de ouders wordt school een leerfabriek, terwijl het leuk is en zo’n belangrijk deel van het leven van een kind is.
En nu, na 3 maanden Alleman, was het een goede beslissing?
Ja, absoluut geen twijfel! De Alleman voldoet aan mijn verwachting, nog meer eigenlijk.
De leerkrachten zijn ook erg gemotiveerd. Men staat volledig achter Jenaplan en doen meer dan wat normaal van een leerkracht verwacht kan worden. Ze werken niet volgens een rooster of een strakke planning, maar vanuit een bepaalde leermethode en een bepaalde weekritme. Daarnaast leveren ze een stukje maatwerk voor de kinderen. Heel bijzonder.
Heb je nog wensen?
Ja, het viel me afgelopen jaar op dat er ouders zijn die eigenlijk voor De Alleman willen kiezen, maar het toch niet doen omdat ze bang zijn dat ze een risico lopen omdat de school zo klein is. Dat vind ik eeuwig zonde.
Oftewel: De Alleman is geen risico. Volg je gevoel, als de school je aanspreekt, ga er dan voor.
Je voelt je echt bevoorrecht!
Het vervolg interview met Annelies, februari 2009.
Het is inmiddels bijna 1,5 jaar verder, hoe gaat het?
Het gaat erg goed: Robin heeft het enorm naar haar zin en ook de school gaat het voor de wind. Een heleboel nieuwe ouders en kinderen hebben de Alleman het afgelopen jaar gevonden. Er zijn zelfs zoveel aanmeldingen, dat we voor de kleutergroep voor het schooljaar 2009-2010 een wachtlijst hebben.
Een wachtlijst voor de kleutergroep? Hoe kan dat zo snel?
Ja, vorig jaar relatief weinig kinderen en dit jaar een wachtlijst. Dat lijkt ongeloofwaardig, maar dit heeft te maken met het Jenaplanprincipe: elke stamgroep, oftewel klas, bestaat uit 2 of 3 groepen. Groep 1 en 2 zitten bij elkaar in de klas, groep 3, 4 en 5 en tenslotte groep 6, 7 en 8. Dus, stel je hebt 3 groepen van 9 kinderen, dan is je stamgroep vol. En dat is nu bij de kleutergroep van het huidige jaar en het komende schooljaar het geval. In de overige groepen is natuurlijk nog wel plaats.
En nu, niet meer langskomen?
Ja, wel doen! Kom langs, ervaar de school en als je er een positief gevoel over hebt, zet je kind dan op de wachtlijst. Want als er voldoende kinderen instromen, kan er een extra parallelgroep opgestart worden. In mei 2009 wordt gekeken hoe groot de wachtlijst is en de knoop doorgehakt voor die parallelgroep. Dus wacht niet te lang.
Sta je nog steeds achter je beslissing?
Voor 120%. Ik word dagelijks bevestigd in mijn keuze. Robin ontwikkelt zich geweldig, ze heeft legio vriendjes en vriendinnetjes en geniet elke dag van school.
De individuele aandacht ervaar ik ook duidelijk: Robin heeft al interesse in lezen en schrijven. Dat bieden de juffen haar dan aan, ook al zit ze in de kleuterklas. En ik zie dat ook voor kinderen die zich op een bepaald vlak minder snel ontwikkelen extra aandacht is.
Natuurlijk is er een rode draad in het lesmateriaal, maar het valt me op dat er ook iedere keer weer aandacht is voor wat op dat moment bij de kinderen speelt. Toen er ijs lag, was er binnen de kortste keren een schaatsmiddag georganiseerd, waar de hele school aan deelnam. De directeur - een vervend schaatster- gaf schaatsles , een andere juf bracht eierkoeken en warme chocolademelk mee en zelfs voor ouders stond er een lekkere cappuccino klaar! Geweldig, voor mij een bevestiging dat de Alleman een warm nest is.
Krijg je als ouder mee hoe een dag van de kleuters eruit ziet?
Allereerst het wegbrengen is al een groot feest: alle ouders brengen de kinderen de klas in. De stoeltjes staan dan in een kring. Twee kleuters zijn de Bofkleuters; zij zitten naast de juf. Dat wordt uiteraard goed bijgehouden, want stel je voor dat de ene kleuter vaker Bofkleuter is dan de ander! Als je op tijd bent, kan je je kind nog een boekje voorlezen, daar zijn ze dol op. Om half 9 gaat de deur dicht en beginnen ze met het openingslied.
Om ouders een idee te geven wat in er zoal op een dag in de klas gebeurt, wordt twee keer per jaar een koffieochtend georganiseerd. Ouders draaien dan tot ongeveer 10 uur in de klas mee. De laatste keer stonden we met ouders en kinderen te 'schrijfdansen' op muziek in de gymzaal. Ik vond het ontroerend om die kinderen met hun ouders te zien dansen. Een plezier dat iedereen had!
Hoe is de betrokkenheid van ouders in de praktijk?
Erg groot. Natuurlijk heeft de ene ouder meer tijd om zich in te zetten voor school dan de ander, dat is OK. Dat kan door de jaren heen ook wijzigen, als je werk- of privéomstandigheid wisselt.
Er is verder veel ruimte voor eigen inbreng, wat ook stimulerend is. Dat wordt ook erg gewaardeerd vanuit het team.
Wat ik zelf bijvoorbeeld heel gezellig vind, is de Klusdag: een paar keer per jaar wordt er op een zaterdagochtend met een groep ouders geklust op school. Er hangt dan een prettige positieve sfeer. De kinderen spelen met elkaar, er is een lekkere lunch en ondertussen wordt er veel werk verzet. Zo'n dag is absoluut geen verplichting, maar omdat het zo leuk is, komt men met veel plezier.
Hoe ziet het komende jaar er voor jullie uit?
Robin gaat naar groep 3: ze komt dan in de volgende stamgroep, het Poezennest. Daar gaat het echte leren beginnen: lezen, schrijven, rekenen. Weer een nieuwe, spannende fase. Tegelijkertijd verheug ik me op het moment dat Tom naar de Vlindertuin gaat en hij ook: als ik Robin nu 's morgens vroeg wegbreng, is hij niet meer uit de klas weg te slaan! Hij moet helaas nog één jaar wachten.
Dus geen sluiting van de school?
Nee, en nu wil ik dat NOOIT meer horen!!!